چقدر خوبه که گریه کنی
چقدر خوبه که گریه کنی واسه خاطر کسایی که نخواستنت
واسشون متاسف باشی
چقدر خوبه گریه کنی واسه خاطر کسایی که میخواستنتو تنهات گذاشتن
چقدر خوبه که گریه کنی واسه چیزایی که داشتیو ازت گرفتن
چقدر خوبه گریه کنی واسه چیزایی که خواستیو بهت ندادن
چقدر خوبه گریه کنی واسه تموم آرزو های بر باد رفتت
چقدر خوبه گریه کنی واسه سرنوشت و آینده ای که خیلی مبهمه
چقدر خوبه گریه کنی واسه تموم شبایی که گریه کردی
چقدر خوبه گریه کنی واسه اون چشات که اون همه گریه کردن
چقدر خوبه گریه کنی واسه خاطر تموم کسایی که قدرتو ندونستن
چقدر خوبه گریه کنی واسه ی روحی که آسیب دیده و و از هم پاشیده شده
چقدر خوبه گریه کنی واسه جسمی که لحظه ای تو آرامش نبوده و همیشه درد و رنج داشته
چقدر خوبه گریه کنی واسه تموم اون احساساتی که تو قلبت مردنو دفن شدن
چقدر خوبه گریه کنی واسه تموم اون فکرای قشنگی که تو سرت سر در گم شدنووبالاخره خشک شدن
چقدر خوبه گریه کنی به جای همه ی اون وقتایی که گریه نکردی
چقدر خوبه گریه کنی به حال تموم اون کسایی که بهت خندیدن
آره گریه کردن خیلی خوبه...خیلی خوب
دوس دارم همیشه گریه کنم
به حال خودم...بقیه...
نمیدونم که کی منو نفرین کرده ،از این نفرینا که بعضیا میکنن و میگن:
«الهی یه چشمش اشک باشه و یکیش خون»
منم دقیقا همین جوریم
اما من دیگه گله ای از زندگیم ندارم
باید باهاش کنار بیامو تا حالا هم یه جورایی باهاش کنار اومدم
اما کاش یکی بود که درکم کنه،کاش یکی بود که منو بفهمه
چرا بقیه نمیخوان قبول کنن که من بیمارم
دارم از مریضیم رنج میبرم و روز به روز ذره ذره آب میشم
اما کسی نمیفهمه
همه با من حس همدردی میکنن
اما نمیتونن درکم کنن
چون تو شرایط و موقعیت من نبودن
اما یکی بود که من حس میکردم اون با تموم وجودش میتونه منو بفهمه
اما اینم یه اشتباه بود...یه اشتباه محض
کاش یکی بود تا درکم کنه...
کاش گریه هام الکی هدر نمیشد...
کاش احساساستم خورد نمیشد....
 و یه عالمه ای کاش دیگه...
اصلا ای کاش میشد چشماتو ببندیو وقتی باز میکنی،ببینی که همه چی تموم شده
همه چی رو به راهه
و تو فراغ بال و سبک به زندگیت ادامه میدی